 |
|
 |
Begon bij Jaap thuis. Daar zouden we namelijk blijven slapen en met
de auto naar de trein gebracht worden. Ik (George) had nog een trauma
van overnachtingpartijen eerder in de vakantie, waarbij Jaap er een
gewoonte van maakte om om half 7 's morgens een natte handdoek in mijn
gezicht te deponeren. Ook deze dag werd dit wasritueel niet overgeslagen.
Ach, je word er wakker van moet je maar denken. Afijn, op het station
dag gezegd ("Dag"), en de trein in gevallen. De adrenaline
gierde door onze lijven, vooral omdat het ons een bijzondere prestatie
leek om met de NS dezelfde dag nog Nederland uit te zijn. Sterker nog,
de bedoeling was min of meer om 's avonds al in Praag aan te komen.
Over de trein kan ik een hoop vertellen, het kwam er op neer dat we
vooral gekaart, gegeten & gescheten, gedronken en geslapen hebben.
Daarnaast was het ook elke keer weer feest als er iets vrouwelijks de
coupe passeerde. Deze vleeskeuring beperkte zich trouwens niet enkel
("enkelt", zou Thomas zeggen) tot de trein, de hele vakantie
lang hebben we onze ogen uit gekeken.
Onderweg werd er nog een pauze in Berlijn gehouden, maar voor de rest
zaten we veel en lang in de trein. Zodra er iets langsgleed wat ook
maar op een berg leek hoopten we er te zijn. Nou, je hebt geen idee
hoeveel van dat soort heuvels we gezien hebben, maar er leek geen einde
aan te komen. We wisten alledrie ook een keer of zes zeker dat we NU
Tsjechië in reden. Maar toen er voor de zesendertigste keer paspoortcontrole
was, en de mannetjes er dit keer echt uitzagen alsof ze 50 jaar terug
gewoon vergeten waren hun pakje uit te trekken, en vervolgens met rubber
handschoenen Thomas' pakje sjek doorzochten op illegalen, wisten we
toch wel zeker dat we eindelijk in Tsjechië waren aangekomen.
Heel mooi was trouwens de bekeuring van Jaap. Tijdens welke treinrit
het precies gebeurde weet ik niet meer, daar zal ik wel meer fouten
in maken, feit is dat het in de trein gebeurde. Jaap (lengte circa vijf
meter, en dan heb ik het over LICHAAMSlengte) zat met zijn voeten op
een stoel, en zo'n douanebloedhond zag dat. Na onze paspoorten gecontroleerd
te hebben, maakte hij ons duidelijk dat dit Jaap ernstig in overtreding
was, en dat dat bestraft ging worden. Hij keek er nog best vriendelijk
bij, alsof hij er zelf eigenlijk ook om moest lachen. Wij waren het
met hem eens dat iemand die een boete van fl.3,- uitdeelt zichzelf ook
niet al te serieus moet nemen. De goede man had nog maar nauwelijks
zijn kont gekeerd of Thomas flikkert een bakje met van die felroze gekleurde
bosvruchtenyoghurt (bestaan er felroze bosvruchten ?!) languit over
de vloer, muur en bankstel heen. Gelukkig liepen die SS-ers niet meer
langs, anders hadden we nog meer herrie gehad.
`s Avonds kwamen we eindelijk in Praag aan. Jaap wist nog wel een camping
irgendwo op een eiland te vinden, middenin Praag. Wij vonden het echt
uitstekend, als we onder een brug moesten pitten hadden we het ook gedaan.
We hadden met het eiland echter nog wat problemen. Het principe van
een eiland is namelijk dat het los van het land ligt, en ook dit exemplaar
had zich keurig aan deze regel gehouden. Mooi voor dat eiland, alleen
lullig voor ons, want we hadden geen idee hoe we er moesten komen. Geen
brug te vinden, alleen eentje die in een keer de rivier over ging en
het eiland als het ware oversloeg. Daar hadden we dus weinig aan. We
liepen een beetje langs die oever op en neer, hopende dat het eiland
zo vriendelijk zou willen zijn om ons te komen halen. Toen zei een vriendelijke
voorbijganger (ze bestaan!!) dat er een bootje naar het eiland ging,
om het uur ofzow. Na enig speurwerk vonden we het ook nog, dwz de aanlegplaats.
Het bootje was nergens te bekennen, maar zou er wel komen volgens anderen
die er al zaten te wachten. We zijn toen maar even gaan bieren en toen
het bootje er was zijn we (zonder die anderen die schijnbaar toch ineens
een betere slaapplaats wisten) naar het camping-eiland gevaren. Tenten
opgezet en meteen gaan pitten, want nooit geweten dat je van een hele
dag op je reet in de trein zitten zo moe kan worden.
|
|
|
|
